ଡଃ ଗିରିଜା ଶଙ୍କର ମିଶ୍ର, ମାହାଙ୍ଗା, ୧୧ ଅପ୍ରେଲ ୨୦୨୪
ସାଧାରଣ ମଣିଷଟିଏ ଯଦି ନୀତିରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଗଲା, ତେବେ ଏ ସମାଜର ଲୋକମାନେ ତାକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଆକ୍ଷେପ ଏବଂ ସମାଲୋଚନା କରିଥାଆନ୍ତି । ଯେପରି – `ତୁମେ ଅମୁକ କଥାକୁ ଭୁଲ ବୋଲି ଦାବି କରୁଥିଲ, ଏବେ କଣ ହେଲା କି ତାକୁ ଠିକ୍ ବୋଲି କହୁଛ ? ତୁମ କଥାରେ କଣ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ ?’ ଦେଖାଯାଇଛି ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଲୋକ, ପରିବାର, ସମାଜ, ଦେଶ ଯେତେ ନୀତିନିଷ୍ଠ ସେତେ ସେ ବିକଶିତ, ସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ସ୍ତରରେ ସେତେ ତାକୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ, ମହତ୍ଵ ମିଳିଥାଏ । ନୀତି ର ସିଧା ସମ୍ବନ୍ଧ ବିବେକ ଉପରେ ହୋଇଥାଏ । ଚୋରି, ବ୍ୟଭିଚାର, ମିଛ, ଲମ୍ପଟତା କୁ ବିବେକ ଭୁଲ ବୋଲି କହେ । ତାକୁ ନିଜର ସ୍ୱାର୍ଥସାଧନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଠିକ୍ କିପରି କହି ପାରିବା ? ଆମ ରାଷ୍ଟ୍ରପିତା ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନୀତି ଥିଲା ସତ୍ୟ, ଅହିଂସା । ଏହି ନୀତି କୁ ଆୟୁଧ କରି ସେ ଇଂରେଜଙ୍କ ପରି ଦୁର୍ଦ୍ଧଶ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶାସକଙ୍କୁ ଭାରତରୁ ତଡ଼ି ଦେବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇ ପାରିଲେ । ନୀତି ଯେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏଥୁରୁ ଅନୁମେୟ । ମନେ କରାଯାଉ, ସତ୍ୟ – ଅହିଂସା କଥା କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ ପରବର୍ତି ସମୟରେ କେବେ ମିଛ କହି ଥାଆନ୍ତେ ଏବଂ ହିଂସା କୁ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦେଇ ଥାଆନ୍ତେ, ତେବେ ଇଂରେଜମାନଙ୍କୁ କେବେ ଦେଶରୁ ହଟେଇ ପାରିନଥାନ୍ତେ । ଏହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଆତ୍ମ ବଳ କମି ଯାଇ ଥାଆନ୍ତା । ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ଏବକାର ରାଜନୀତି ପାଖକୁ ଆସିବା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜନୈତିକ ଦଳର କିଛି ନୀତି ଥାଏ । ସେହି ନୀତିକୁ ମାନୁଥିବା ନେତାମାନେ ସେ ଦଳର ସଦସ୍ୟତା ଗ୍ରହଣ କରି ଥାଆନ୍ତି । ଏମାନେ ନିଜର ନୀତିକୁ ଠିକ୍ ବୋଲି ସଭା-ସମିତିମାନଙ୍କରେ ହାତ ବାଡ଼େଇ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିଥାଆନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ପରେ କଣ ହୁଏ କେଜାଣି, ଯେଉଁ ଦଳକୁ ସମାଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ନୀତିକୁ ଖରାପ ବୋଲି ସାବ୍ୟସ୍ତ କରୁଥିଲେ, ସେହିମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଁ ହାତ ମିଳେଇ ଦିଅନ୍ତି ? ହାତୀ ପରି ଏମାନଙ୍କର ଦେଖେଇବା ଦାନ୍ତ ଯେଉଁଟା, ଖାଇବା ଦାନ୍ତ ସେଇଟା ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ଉଭୟ ଦାନ୍ତର ପ୍ରଶଂସା ସେମାନେ ସମୟ ଆସିଲେ କରିଥାଆନ୍ତି । ଯେଉଁ ସାଧାରଣ ଲୋକ ସମାଜରେ ଏପରି ନୀତିହୀନତାକୁ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ ଦେଖି ଦୋଷାରୋପ କରି ଥାଆନ୍ତି, ସେହିମାନେ ଏପରି ରାଜନେତାଙ୍କୁ ବିପୁଳ ମାତ୍ରାରେ ଭୋଟ ଦେଇ ବିଜୟୀ କରିଥାଆନ୍ତି । ରାଜନେତାଙ୍କ ଠାରେ ନୀତିହୀନତାକୁ ଦେଖି ମଧ୍ଯ ତାକୁ ଅଣଦେଖା କରି ଦିଅନ୍ତି । ନେତାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ସୁବିଧା ମିଳିଯାଏ – ରାଜନୀତିରେ ଏପରି ଚଳେ । ନ ହେଲେ ଜନ ସାଧାରଣ ଆମକୁ ଭୋଟ ଦେଇ ଜିତାନ୍ତେ କାହିଁକି ?
ଏବେ ଆସିବା ଆଦର୍ଶ ଆଡ଼କୁ । ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଆମେ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଆଦର୍ଶକୁ ପଢ଼ି-ପଢ଼ି ଆସୁଛେ । ସେହି ଭଳି ହବାକୁ ସାରମାନେ, ବାପା-ମାଆ, ଗୁରୁଜନମାନଙ୍କ ଠାରୁ ପରାମର୍ଶ ପାଇ ଆସୁଛେ । ଆଦର୍ଶ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ସଚ୍ଚୋଟ, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ହେବ ଏବଂ ପରୋପକାର କରିବ । ସମାଜରେ ସେ ହେଉଛି ଏକ ଶକ୍ତି କେନ୍ଦ୍ର । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧର୍ମରେ ଆଦର୍ଶ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଚର୍ଚ୍ଚା ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସେହିଭଳି ହେବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଇଥାଏ । ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ । ସେ ଥିଲେ ଆଦର୍ଶ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଜନନାୟକ । ଆଦର୍ଶ ପୁତ୍ର, ଆଦର୍ଶ ସ୍ବାମୀ, ଆଦର୍ଶ ପିତା, ଆଦର୍ଶ ଭାଇ, ଆଦର୍ଶ ରାଜା । ପ୍ରଜାନୁରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ରାଜା ଅଥବା ଶାସକକୁ ଏଭଳି ହେବା ଉଚିତ । ମହାଜନ ଯେନ ଗତସ୍ୟ ପନ୍ଥା । ବଡ଼ ଲୋକ ଯାହା କରିବେ ଛୋଟ ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ । ରାଜନେତାମାନେ ଯଦି ଆଦର୍ଶହୀନ ହେଲେ, ଚୋରି, ବ୍ୟଭିଚାର, ମର୍ଡ଼ର ଆଦି କରିଥିବାର ଆରୋପ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆସିଲା, ତେବେ ତ କଥା ସରିଗଲା । ପୂର୍ବେ ରାଜନେତାମାନେ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଯୋଗ ଆସିବା କ୍ଷଣି ନିଜ ପଦବୀରୁ ତୁରନ୍ତ ଇସ୍ତଫା ଦେଇ ଦଉଥିଲେ । ଲାଲ ବାହାଦୂର ଶାସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସମୟରେ ଏକ ଟ୍ରେନ ଦୁର୍ଘଟଣାକୁ ନେଇ ସେ ନିଜ ତରଫରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇ ଦେଇଥିଲେ । ଆଜିକାଲି ଏହା ଦିବା ସ୍ବପ୍ନ ଅଟେ । ପ୍ରଥମେ ରାଜନେତା କହିବେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ରାଜନୈତିକ ଷଢ଼ଯନ୍ତ୍ର ହୋଇଛି । ଏହି ଭଳି କିଛି ଦିନ ଗଡ଼େଇ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ । ଶେଷରେ ଯଦି ଦେଖିଲେ ଜନ ଆକ୍ରୋଶ ଅଧିକ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ନିଜ ପୁଅ, ଝିଅ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଭାଇ କୁ ନିଜ ଯାଗାରେ ଥଇଥାନ କରିବାକୁ ଚାହିଁବେ । ଏମାନେ ଯେତେ ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ବି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ । ଦଳେ ସ୍ତାବକଙ୍କୁ ମଦ, ମାଂସ, ଟଙ୍କା ଦେଇ ରଖିଥିବେ । ସେମାନେ ନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ବାଣ ଫୁଟେଇବେ, ବାଜା ବଜେଇବେ, ତୋରଣ କରିବେ ଆଉ ବେକକୁ ଫୁଲମାଳାରେ ପୋତି ପକେଇବେ ଆଉ ଗାଁଉଲି, ନୀରିହ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମିଛ ପ୍ରଲୋଭନ ଦେଖେଇ ସଭା ସ୍ଥଳକୁ ଆଣିବେ । ବିଭିନ୍ନ ଅପରାଧର ଆରୋପରେ ଜେଲରେ ଥାଇ ରାଜନେତାମାନେ ନିର୍ବାଚନ ଲଢୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଜିତୁଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ । ଆଦର୍ଶର ଏଠି ମୂଲ୍ୟ କଣ ? ଏବକାର ରାଜନୀତିରେ ସବୁ ଚଳେ ।
ଯେଉଁ ରାଜନେତାମାନେ ନୀତିନିଷ୍ଠ, ସଚ୍ଚୋଟ, ଆଦର୍ଶ ଚରିତ୍ରର ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଦେଶର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କର ନମସ୍ୟ ଅଟନ୍ତି । ସେପରି ରାଜନେତାଙ୍କୁ ଆମ ଦେଶ ଚାହେଁ । କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା ନିଜକୁ ଦେଶର ସେବକ ଭାବି ରାଜନୀତି କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବହୁତ କମ । ଅନ୍ୟ ରାଜନେତାମାନେ ନିଜକୁ ଦେଶ ସେବକ ବୋଲି ଡିଣ୍ଡିମ ପିଟୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ମାସ ଶେଷରେ ସରକାରୀ ଚାକିରିଆଙ୍କ ଭଳି ମୋଟା ଅଙ୍କର Salary ଦରକାର, 5 ବର୍ଷ ପୁରିଗଲେ Pension ଦରକାର, ଯେତେଥର ନିର୍ବାଚନ ଜିତିବେ ସେତେ ଥର ପେନସନ ଦରକାର, ଏହା ସହିତ ମାଗଣା ଟ୍ରାଭେଲ, ମାଗଣା ବିଦ୍ୟୁତ ବିଲ ଆଦି ଅସଂଖ୍ୟ ସୁଖ-ସୁବିଧା ଦରକାର । କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ସରକାରୀ ଚାକିରିଆ ନୁହଁନ୍ତି, ଦେଶର ସେବକ । ଏଠି ସ୍ବତଃ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ସେବା କରୁଥିବା ଲୋକ ଯଦି ସେବା ବଦଳରେ ପାରିଶ୍ରମିକ ନେଲା, ତାହାହେଲେ ସେଇଟା ସେବା ହେବ କିମିତି ? ଆଜ୍ଞା ହବ ନା । ଅବଶ୍ୟ ଅନ୍ୟ କୋଉଠି ହବନି । କେବଳ ଏବକାର ରାଜନୀତିରେ ଏହା ଚଳେ।
ହେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଦେଶର ନାଗରିକ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ । କାହାକୁ ପଚାରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ନିଜର ବିବେକକୁ ପଚାରି ସଚ୍ଚୋଟ, ସେବା ମନୋବୃତ୍ତି ରଖୁଥିବା ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ନିର୍ବାଚନରେ ଜିତାନ୍ତୁ । ତାହାହେଲେ ଦେଶର ଉନ୍ନତି ହେବ, ଏବଂ ଆମର ଉନ୍ନତି ହେବ । ଯଦି ତାହା ନ କରି ମଦ, ମାଂସ, ଟଙ୍କାର ବିନିମୟରେ ନୀତିହୀନ, ମର୍ଯ୍ୟାଦାହୀନ, ତଥା ଆଦର୍ଶହୀନ ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଭୋଟ ଦେଇ ଜିତେଇବେ, ତାହାହେଲେ ନା ତୁମର ଉନ୍ନତି ହେବ, ନା ଦେଶର ଉନ୍ନତି ହେବ – ` ଆଲୋ ମୁତୁରୀ ଶୋଇବା, ତୁ ତ ମୁତୁରୀ ମୁଁ ତ ମୃତୁରୀ ହେଁସ କାହିଁପାଇଁ ଧୋଇବା’ ।
