ମାନସ ରଞ୍ଜନ ମହାପାତ୍ର, ପୁରୀ, ୬ ଜାନୁୟାରୀ ୨୦୨୬
ଇତିମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦଶନ୍ଧିରୁ ଅଧିକ ସମୟ ବିତିଗଲାଣି। ଡାକ୍ତର ହରିଦତ୍ତ ଭଟ୍ଟ ଶୈଳେଶ ଆଉ ନାହାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ବି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛି, ରୋମାଞ୍ଚିତ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ବାସ୍ତବରେ କେତେ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ, କେତେ ମାନବିକ ଥିଲେ ହିନ୍ଦୀଭାଷାର ଏହି ଲେଖକ ଜଣକ!
ଆମର ବରିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ଡାକ୍ତର ଶ୍ୟାମ ସିଂ ଶଶୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ଏକ ଦଶନ୍ଧି ପୂର୍ବେ ରସ୍କିନ୍ ବଣ୍ଡ ଏବଂ ହରିଦତ୍ତ ଭଟ୍ଟ ଶୈଲେଶଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ମସୁରୀ ଯାଇଥିଲୁ। ବିଡ଼ମ୍ବନାର କଥା ହେଲା, ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲୁ ଯେ ରସ୍କିନ୍ ବଣ୍ଡ ଡେରାଡୁନ ଯାଇଛନ୍ତି। ହରିଦତ୍ତ ଭଟ୍ଟ ଶୈଲେଶଙ୍କ ଠିକଣା ଆମେ ଜାଣିନଥିଲୁ।
ଡାକ୍ତର ଶଶୀ ନିରାଶ ହୋଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଝିଅ ସୀମା, ପୁଅ ଲିଟୁ ଏବଂ ମୁଁ ନିରାଶ ନଥିଲୁ, କାରଣ ରସ୍କିନ୍ ବଣ୍ଡଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର କୌଣସି ଆଗ୍ରହ ନଥିଲା। ବାସ୍ତବରେ, ମୁଁ ରସ୍କିନ୍ ବଣ୍ଡଙ୍କୁ ଜଣେ ମହାନ ଲେଖକ ଭାବେ ବିବେଚନା କରେ ନାହିଁ, ଆମର ଭାରତୀୟ ଭାଷାଗୁଡ଼ିକରେ ଅନେକ ମହାନ ଲେଖକ ଅଛନ୍ତି।
ଯାହା ବି ହେଉ, ଏହା ଥିଲା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଅଣ-ସମସ୍ୟା, ସେତେବେଳର ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଥିଲା ଯେ ଆମକୁ ଭୋକ ଲାଗୁଥିଲା ଏବଂ ନିକଟରେ କୌଣସି ରେସ୍ତୋରାଁ ନଥିଲା। ମସୁରୀ ରାସ୍ତା ହେଉଛି ଏକମୁହାଁ ରାସ୍ତା। ଆମେ ଆଇଏଏସ୍ ପ୍ରୋବେସନରଙ୍କ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଲାଲବାହାଦୁର ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଏକାଡେମୀ ଅଫ୍ ପବ୍ଲିକ ଆଡମିନିଷ୍ଟ୍ରେସନ ଦେଇ ଯାଉଥିଲୁ।
“ଆମେ ସୌଦାମିନୀ ମାଉସୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା କି? ସେ ଏଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି।” ସୀମା ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲା। ମୋର ସହପାଠିନୀ ସୌଦାମିନୀ ଭୂୟାଁ ସେଠାରେ ଆଇଏଏସ୍ ପ୍ରୋବେସନରମାନଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ-ବଙ୍ଗଳା ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦିଲ୍ଲୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମୋ ଝିଅର ଜୁନିୟର ଥିଲା।
“କିନ୍ତୁ ଆମେ ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶଙ୍କୁ ଭେଟିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯିବନି ତ?” ଡାକ୍ତର ଶଶୀ ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏହାପରେ ସେ ନିଜ ପେଟ ଦେଖାଇ କହିଲେ ଯେ ସେ ଆମ ଭଳି ଭୋକିଲା। ସେତେବେଳକୁ ଆମ କାର ଏକାଡେମୀର ଗେଟ୍ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲା ଏବଂ ସୀମା ସୌଦାମିନୀ ଆଣ୍ଟିଙ୍କ ପାଖକୁ ମେସେଜ୍ ପଠାଇସାରିଥିଲା।
ଆମକୁ ଦେଖି ସୌଦାମିନୀ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇଗଲେ। “ତୁମେ ମୋତେ ଜଣେଇନ ଯେ ତୁମେ ଆସୁଛ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ ଜିନିଷ ମଗେଇ ପାରିଥାଆନ୍ତି।” ସୌଦାମିନୀ ନିଜର ଅସନ୍ତୋଷ ପ୍ରକାଶ କଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ ବଜାରଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ ଯାହା ହେଉ ନା କାହିଁକି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆମ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କଲେ। ସୀମାର ଜୁନିୟର ସେଠାରେ ଥିଲା, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ କଲେଜ, ପିଏସୟୁ ଇତ୍ୟାଦି ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆମେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲୁ। ଇତିମଧ୍ୟରେ ଡକ୍ଟର ଶଶୀ ବିଶ୍ୱକୁ ଭାରତର ଅବଦାନ ପ୍ରତି ସୌଦାମିନୀଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ଥିବା ଜାଣିବା ପରେ ତାଙ୍କ ରୋମାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ସେମାନେ କିପରି ବିଶ୍ୱ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ ସେ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଭୁଲି ନଥିଲେ।
ଆମେ ହରିଦତ୍ତ ଭଟ୍ଟ ଶୈଲେଶଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଯାଉଥିଲୁ, ହଠାତ୍ ଆମ ନଜରକୁ ଆସିଲା ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ରାସ୍ତା ଆରପଟେ ବାମ ଡାହାଣ ଏପାଖ ସେପାଖ ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶ କି? ମୁଁ ନିଜକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି। ହଁ, ସେ ହିଁ ଥିଲେ। ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶ ଏକ ଘଣ୍ଟାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ଆମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଆମ ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍ ନେଟୱାର୍କ କାମ କରୁନଥିଲା।
ତାଙ୍କ ଘର ଥିଲା ପାହାଡ଼ ଉପରେ। ମୋ ପୁଅ ଏତେ ଖୁସି ଥିଲା ଯେ ସେ ସାରା ଘର ଉପର-ତଳ ଚାରିଆଡ଼େ ବୁଲିଚାଲିଲା। “ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି,” ସେ କହିଲା। କାରଣ ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶଙ୍କ ଏହି ପାହାଡ଼ ଶୀର୍ଷରେ ଥିବା ଘରୁ ସମଗ୍ର ମସୁରୀ ସହର ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା।
“ସେ କୋଠରୀଟି ତୁମମାନଙ୍କର।“ ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶ ମୋ ପୁଅଝିଅଙ୍କୁ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଏକ କୋଠରୀ ଦେଖାଇ କହିଲେ। “ତୁମେମାନେ ଯେତେବେଳେ ବି ଆସିବ ଏଠାରେ ରହିପାରିବ।”
ତା’ପରେ ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶ ଆମ ପାଇଁ ଚା’ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ସୀମା ଓ ଲିଟୁଙ୍କୁ କିଛି ଖାଇବା ଜିନିଷ ବି ଦେଲେ। “ମୋ ପତ୍ନୀ ଡେରାଡୁନ ଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ପୁଅର ଘରୁ ତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଯିବି।” ସେ କହିଲେ।
ଡାକ୍ତର ଶଶୀ ଆମକୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହ ସ୍କୁଟରରେ ସମଗ୍ର କଶ୍ମୀର ଉପତ୍ୟକା ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ଡେରାଡୁନ ଯାଇ ମସୁରୀକୁ ଫେରିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗ୍ରୋସରୀ କିମ୍ବା ପନିପରିବା ପାଇଁ ବଜାର ଯିବା ପରି ଥିଲା।
“ଆପଣଙ୍କ ପିଲାମାନେ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ?” ଲିଟୁ ପଚାରିଲା।
“ନା, ମୋ ଝିଅ ମୁମ୍ବାଇର ଜଣେ କମ୍ ଜଣାଶୁଣା ଅଭିନେତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓଏନଜିସିରେ ଏବଂ ବୋହୂ ଡେରାଡୁନର ଡୁନ୍ ସ୍କୁଲରେ କାମ କରନ୍ତି।” ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
“ଆପଣଙ୍କ ଝିଅର ନାଁ କ’ଣ?” ସୀମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲା।
“ହିମାନୀ ଶିବପୁରୀ”, ଉତ୍ତର ଆସିଲା।
“ଆପଣ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି, ହିମାନୀ ଶିବପୁରୀ ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ଅଭିନେତ୍ରୀ ନୁହନ୍ତି!” ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲି, କାରଣ ମୋ ଦେଖିବାରେ ହିମାନୀ ଶିବପୁରୀ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଅନ୍ୟତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ର ଅଭିନେତ୍ରୀ।
ଡାକ୍ତର ଶଶୀ କହିଲେ ହିମାନୀ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଏନଏସଡିରେ ଅଧ୍ୟାପନା କରୁଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଘରର ଖାଦ୍ୟ କିପରି ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଡକ୍ଟର ହରିଦତ୍ତ ଭଟ୍ଟ ଶୈଲେଶ ରାଜୀବ ଗାନ୍ଧୀ, ମଣିଶଙ୍କର ଆୟର, ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକଙ୍କ ଇଂରାଜୀ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ କୌଣସି ଉପକାର ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇନଥିଲେ। ରାଜୀବ ଯେତେବେଳେ ବି ମସୁରୀ କିମ୍ବା ଡେରାଡୁନରେ ଥାଆନ୍ତି ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖା କରୁଥିଲେ।
ଡକ୍ଟର ଶୈଲେଶ ହିନ୍ଦୀରେ ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ଲେଖକ ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଥରେ ରାଜୀବ ଗାନ୍ଧିଙ୍କୁ କିଛି ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ କହିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ। ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶ ହସି ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ – “ତା ମାନେ ତୁମେ ଚାହୁଁଛ ଯେ ମୁଁ ମୋର ଗୁରୁ ଦକ୍ଷିଣା ମାଗିବି! ମୁଁ ଏତିକିରେ ଖୁସି ଯେ ମୋର କିଛି ଭଲ ଛାତ୍ର ଅଛନ୍ତି!”
ଡେରାଡୁନ୍ ଫେରିବାର ସମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଆମେ ଡାକ୍ତର ଶୈଲେଶଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲୁ ଯେ ଆମେ ପୁଣି ଆସିବୁ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଥରେ ଭେଟିଥିଲୁ କି ନାହିଁ ମୋର ଆଉ ମନେପଡ଼ୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଆମକୁ ଏଇ କଥାଟି ମଜା ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ଝିଅ ହିମାନୀ ଶିବପୁରୀଙ୍କ ଭଳି ଜଣେ ମହାନ ଅଭିନେତ୍ରୀଙ୍କୁ ଜଣେ କମ୍ ଜଣାଶୁଣା ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ଯେତେବେଳେ କି ଡକ୍ଟର ଶଶୀ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଏବଂ ଜ୍ୱାଇଁଙ୍କ ବିଶେଷତ୍ଵ ବିଷୟରେ ଅନର୍ଗଳ ବାଟସାରା ଗପିଚାଲିଥିଲେ।
