କବିତା ଓ ଆମେ

ଦେବେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ସାହୁ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତକୋଇଲି, ୨୨ ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୨୬

କବିତା କବିର ହୃଦୟର କଥା
କେବେ ସେ ସରଳ କେବେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ
କବିତାର ସ୍ୱର ଅଜର ଅମର
ଅଳପ ଶବ୍ଦ ରେ ସିଏ ପ୍ରଶସ୍ତ।
ଶିଶୁକୁ ଶୁଆଏ କବିତା ମା”ର
କି ଅମୃତ ଝରା ତା’ର ମୂର୍ଚ୍ଛନା
ସୁପ୍ତକୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଏ କବିତା
ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ସେ ଯେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣା।
କବିତାର ଶବ୍ଦ ଭୂ ରୁ ଭୂମା କୁ
ହୋଇଯାଇଥାଏ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ
ଜୀବଙ୍କ ସତ୍ତାକୁ ଛୁଇଁଯାଏ ତାହା
କରିଦିଏ ଜୀବ ଆତ୍ମାର ହିତ।
କବି ଲେଖେ କେବେ ତାତ୍ତ୍ୱିକ କବିତା
ଲେଖେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଚେତନା ନେଇ
ନୀତି ଆଦର୍ଶର ବାର୍ତ୍ତାଦେଇ କେବେ
ସଂସ୍କାର ମାର୍ଗକୁ ଦିଏ ଦେଖାଇ।
କବିତା ଲେଖିବା ଯେଉଁପରି ପୂଣ୍ୟ
ପଢିବା ବୁଝିବା ତା ଠାରୁ ପୂଣ୍ୟ
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଆସରେ ସଭିଏଁ
ଜୀବନ ଯାତ୍ରାକୁ କରିବା ଧନ୍ୟ।