କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ କବିତା

ସସ୍ମିତା ପଣ୍ଡା, କଟକ, ୧୫ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୪

କବିତା ଗୋ ତୁମେ
ଏଇ ଫେରୁଥିଲ
ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ ସାରି ।
ଖାଣ୍ଟି ଓଡିଆଣୀ
ମନଜିଣା ରୂପ
ଭଲ ଲାଗୁଥିଲ ଭାରି ।।
ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି
ମହାନ ମୋ ଗାଥା
ସତରେ ଗୌରବମୟ ।
ତୁମ ପରିପାଟୀ
ପୂର୍ଣ୍ଣତମା ଛବି
ଭିଜିଗଲା ମୋ ହୃଦୟ ।।
ହେମନ୍ତ ଝୋଟିର
ସଜଫୁଟା ଫୁଲ
ସଦ୍ୟ ଶିଶିରର ବିନ୍ଦୁ ।
ମୋତି ଗହଣାରେ
ଶେଫାଳୀ ମହକ
ଭିଜି ଗଲା ମନଇନ୍ଦୁ ।।
ସଭ୍ୟତାକୁ ତୁମେ
ଆଦରି ନେଇଛ
ତୁମ ସ୍ନିଗ୍ଧ ପଣତରେ ।
ଫୁଲ ଫେନ୍ଥା ପରି
ଅତୀତ ଝୁଲୁଛି
ତୁମରି କଜଳ ଧାରେ ।।
ପୂଣ୍ୟତୀର୍ଥଭୂମି
ସତେଜ ସୁନ୍ଦର
ଆଜିବି ଝଲସେ ମନ ।
ନାଲି ଶଙ୍ଖା ସାଥେ
ଚୂଡି ର ରୋଷଣୀ
ପାଦ ଅଳତାର ଚିହ୍ନ ।।
ଜାଭା ସୁମାତ୍ରାର
ଅଧୀର ତରଣୀ
ହୃଦୟର ବେଳାଭୂମି ।
କେତେ ଦରବରେ
ସ୍ବାକ୍ଷରିତ ତୁମେ
ବର୍ଷ ଶେଷ ଲେଉଟାଣି ।।
ତୁମରି ବଧୂଲି
ହସକୁ ଦେଖିଲି
ଆଜି ପ୍ରାତଃ ପ୍ରଭାତୀରେ ।
କୁଝ୍ଝଟିକା ମେଳେ
ମଗ୍ନ ଅଭିସାର
ଲେଖୁଥିଲ ଅନ୍ତରରେ ।।
ସିନ୍ଦୁ ଟୋପାରେ
ପରାଚୀ ଗଗନ
ତୁମ କପାଳରେ ଦେଖି ।
ଆନମନା ହୁଏ
ଅଳସ ପ୍ରଭାତ
ସପନ ଦେଉଛି ମାଖି ।।
ପୂଣ୍ୟ ଅର୍ଘ୍ୟଥାଳୀ
ସ୍ବସ୍ତି ବାଚକରେ
ମାଙ୍ଗଳିକ ହୁଳହୁଳି ।
ଦୁର୍ବାକ୍ଷତ ଆଉ
ନାରିକେଳ ସାଥେ
ସମର୍ପଣ ଦୀପ ଜାଳି ।।
ତୁମ ରୂପ ଆଭା
ବୈଦୁର୍ଯ୍ୟ ବିଭବେ
ବର୍ଣ୍ଣାଳିର ବିଭାବନା ।
ବିମୁଗ୍ଧ ବିପଣି
ଲେଖୁଥିଲ ସତେ
ମନ ମୁଗ୍ଧ ମନୋରମା ।।
ଏମିତି ଗୋ ତୁମେ
ସପନ ଭିଡ଼ରେ
ନୀଳ ଦରିଆର କୂଳେ ।
ଆସୁଥାଅ ତୁମେ
ସଂସ୍କୃତି ମହକେ
ମୁଁ ଖୋଜୁଥିଲା ବେଳେ ।।